Krok za krokiem do kolejnego celu

Czas na ostatni odcinek sagi pod tytułem „Paryż – veni, vidi, vici”. Ten najciekawszy.

Był taki czas kiedy zdjęcie Centrum Pompidou wisiało nad moim łóżkiem (tuż obok zdjęcia Turning Torso z Malmo) jako przykład doskonałej architektury współczesnej. Po ostatnim pobycie Pompidou stało się dla mnie symbolem wszystkiego tego, co w Paryżu uwielbiam.

Paryż jest wielki! Może nie tak duży jaki Stambuł czy Tokio, ale tam jeszcze nie byłam, więc na razie nie mam porównania. Jeżeli o mnie chodzi – jest nawet dużo za duży! Zdecydowanie nie da go się zwiedzić na piechotę, tak jak lubię najbardziej - zwłaszcza jeżeli jedyne zabrane buty (nie na wysokim obcasie) rozkleją się pierwszego wieczoru we Francji, jeszcze przed przybyciem do stolicy.

Luwr. Tysiące obrazów, tysiące turystów, tysiące zdjęć w internecie, w książkach, w rodzinnych albumach. A jakby tak spróbować uwiecznić to z trochę innej perspektywy?

Paryż – o tym mieście napisano już prawdopodobnie wszystko, co warto było napisać (a nawet dużo, dużo więcej).

W sobotę bodajże obiecywałam Wam, że „jutro” napiszę więcej o programie Athens, dzięki któremu mogłam przez tydzień z hakiem zachwycać się Paryżem. Jutro rozciągnęło się na całe trzy dni! Dlaczego? Powód możecie podziwiać powyżej. Rysowanie zajęło mi trochę czasu - ale niektórzy moi nowo poznani znajomi i profesor, nawet przypominają siebie. Co do programu...

Przed Wielkanocą, w ramach kolejnego (znalezionego i wykorzystanego) studenckiego programu znalazłam się w Paryżu.

Święta minęły pod znakiem rysowania komiksów, jedzenia pyszności i spania. Czyli tego co tygryski lubią najbardziej. A Wam? Mam nadzieję, że nie padliście pod natłokiem sprzątania, gotowania i dekorowania stołów.

Wróciłam.

Co do Paryża mam mieszane uczucia. Mimo wszystko (tj. mimo tego, że to Francja, Paryż, miasto zakochanych, Paryż, Luwr, Pompidou, francuski etc.) w Lizbonie czuję się lepiej. I właśnie nie wiem – pisać wam o Paryżu teraz, dodawać zdjęcia i rysunki, czy też wolicie wszystko pokolei, w swoim czasie? Czymś, co uwielbiam w Lizbonie – jest jej różnorodność. Dziś chciałam więc pokazać wam parę zdjęć, panoram, których raczej nie zobaczycie w przewodnikach.

Jak się okazuje zawiłości wymowy portugalskiej mogą prowadzić do pewnych nieporozumień.